w najbliższy piątek (10.12.) o godz. 14:00. Spotykamy się na I piętrze, w pobliżu sal "5,6,7".

Jazz jako muzyka zakazana i grupa młodych ludzi, którzy chcieli go słuchać i grać – wtedy, na początku lat 50-tych. Feliks Falk chciał zrobić film polityczny, z kolei operator Witold Sobociński – nostalgiczny (Sobociński grał wtedy w „Melomanach”). Wyszła z tego hybryda, w której ostatecznie jazz wygrał.

Bertrand Tavernier, ur. 25.04.1941, Lyon, Francja. Absolwent prawa, pracował jako asystent reżysera i krytyk filmowy, pisał scenariusze, opublikował też kilka książek o kinie amerykańskim. Doceniono już debiutanckiego Zegarmistrza od świętego Pawła, a za Que la fęte commence, dramat historyczny dziejący się w przededniu rewolucji francuskiej zdobył aż cztery Cezary (w tym za reżyserię).  Szczególnie interesujące były dla niego opowieści o konfliktach silnych osobowości z różnych warstw społecznych. Sentymenty o polityce kolonialnej Francji zaatakował w Coup de torchon. Nowe tony w jego twórczości pojawiły się w Un dimanche à la campagne, spokojnej, utrzymanej w nastrojach z Czechowa i sfotografowanej w impresjonistycznym nastroju opowieści z początku wieku (nagroda za reżyserię na MFF w Cannes). Sukcesem był również hołd dla ukochanego jazzu (Round Midnight), nagrodzony Oscarem dla Herbie Hancocka za ścieżkę dźwiękową. W La vie et rien d’autre pokazał absurdy wojny (Felix za film i rolę Philippe Noireta), w Daddy Nostalgie stosunki pomiędzy rodzicami i dorosłymi dziećmi. Do kwestii społecznych wrócił najpierw w dokumentalnym De l’autre cote du periphe, a następnie w Ça commence aujourd’hui, opowieści o nauczycielu i zdemoralizowanym otoczeniu, nagrodzonej m. in. Nagrodą Specjalną Jury na MFF w Berlinie.

***UWAGA!***

Projekcja filmu Round Midnight została przesunięta na styczeń. 3 grudnia 2010 r. odbyła się w ramach spotkań koła prezentacja filmu Słodki Drań (1999) reż. Woody Allen.

Z miłości do jazzu - Sean Penn jako gitarzysta, który robi karierę, ale nie docenia miłości.

Woody Allen (wł. Allen Stewart Königsberg), ur. 01.12.1935, Brooklyn, Nowy Jork, USA. Reżyser, aktor, scenarzysta, dramaturg i muzyk w jednym, niezbyt wielkim ciele. Poeta Nowego Jorku, opisujący swoje neurozy i fobie na sposób wesoły i poważny zarazem. Jedyny prawdziwie niezależny amerykański reżyser. Zaczynał karierę jako nastolatek w latach 50. od pisania dowcipów i skeczy dla TV. Sam zaczął występować w połowie lat 60. (What’s New Pussycat?, 1965), wtedy też zadebiutował jako scenarzysta. W 1966 dokręcił do japońskiego filmu o gangsterach yakuza (Kagi no kagi) kilkanaście minut, całość zdubbingował i przemontował – w ten sposób powstał debiutancki What’s Up, Tiger Lily?. Początkowo realizował „tylko” śmieszne komedie; z czasem został portrecistą światka nowojorskich neurotycznych żydowskich intelektualistów. W 1972 zagrał w adaptacji własnej sztuki Play It Again, Sam, partnerując samemu Humphrey’owi Bogartowi. Z okazji premiery parodii Wojny i pokoju Bondarczuka (Love and Death) otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie Zachodnim. Premiera Annie Hall była początkiem nowego okresu twórczości, w którym zaczął mówić poważnie o dręczących go sprawach. Sukces kasowy i artystyczny (m. in. Oscary za reżyserię i scenariusz) dały mu upragnioną swobodę twórczą. Zadziwił wszystkim poważnym dramatem w duchu swego ulubieńca Ingmara Bergmana (Wnętrza). Kryzys twórczy początku lat 80., kiedy naśladował Felliniego (Stardust Memories) i Renoira (A Midsummer Night’s Sex Comedy) przezwyciężył świetnym Zeligiem. Hanna i jej siostry przyniosła mu kolejnego Oscara za scenariusz. W 1995 MFF w Wenecji uhonorował go Złotym Lwem za całokształt twórczości; w 2002 otrzymał „Palmę Palm” na MFF w Cannes.

Gatunkowo Windą na szafot jest kryminałem, ale nienaganna technika realizacji (zdjęcia: Henri Decaë), aktorstwo (Jeanne Moreau, Maurice Ronet) i znakomita muzyka Milesa Davisa powodują, że ta opowieść o parze kochanków, którzy popełniają zbrodnię staje się miłosnym wyznaniem, manifestem wolności, przypowieścią o przypadku... Rewelacyjny debiut, zapowiedź „nowej fali”.

Louis Malle, ur. 30.10.1932 (Thumeries, Francja); zm. 23.11.1995 (Beverly Hills, Kalifornia, USA). Studiował nauki polityczne na Sorbonie, jednakże wbrew woli bogatych rodziców przeniósł się na reżyserię do IHDEC. Startował z wysokiego pułapu - za debiutancki dokument Świat milczenia który reżyserował wraz z Jacques-Yves Cousteau otrzymał „Złotą Palmę” na MFF w Cannes. Udowodnił swój talent narracyjny i znakomitą współpracę z aktorami w Windą na szafot i Les Amants (Nagroda Specjalna Jury na MFF w Wenecji), gdzie wspaniałe kreacje stworzyła Jeanne Moreau. W jego twórczości przeplatały się ze sobą komedie i poważne dramaty psychologiczne, w których analizował mroczne strony psychiki swoich bohaterów. Nie stronił od skandalu - oburzenie cenzorów witało m. in. Le souffle au coeur o kazirodztwie czy Lacombe Lucien, poświęcony kolaboracji z Niemcami podczas wojny. Nie zmienił stylu i tematów po wyjeździe do USA: akcja Pretty Baby rozgrywa się w początku XX wieku w burdelu w Nowym Orleanie, bohaterem Atlantic City („Złoty Lew” na MFF w Wenecji) jest starzejący się, antyromantyczny drobny gangster i hazardzista (świetny Burt Lancaster). Największe uznanie zdobył za autobiograficzny Do widzenia, chłopcy, po którym rozliczył się jeszcze z buntownikami z 1968 w Milou w maju, Jego ostatnim filmem była swobodna adaptacja „Wujaszka Wani” Antoniego Czechowa; planowaną realizację biografii Marleny Dietrich przerwała śmierć reżysera.